Ben doğduktan bir yıl sonra 1960 ihtilali oldu.
1971 ihtilalinde ilkokulu bitirdim ve 1980 ihtilalinde Ankara'da Tiyatro'yu yarım bırakıp,
İstanbul Üniversitesi'nin Fen Fakültesi'ne başladım... Özetle gençliğime 3 ihtilal birden sığdı. Ben üniversiteyi bitirdip resmi öğrenim hayatıma nokta koyduktan sonra ortalık sakinleşti.
Halen "28 Şubat" dışında kayda değer birşey yok! (İnsan huy sahibi oluyor) İhtilaller ve sarsıntılarla dolu öğrenim hayatıma sırasıyla; Samsun, Trabzon, Sinop, Ankara ve İstanbul girdi...
Ama hayatta en çok Sinop’u sevdim. Neden.. Bilmem!..
Halbuki Türkçe kitabındaki resminde, at üstündeki Atatürk’ün terkisine
kendimi çizip beline sarıldım diye ilk öğretmen dayağımı Sinop’ta yemiştim.
Hayatımın boyunca bir kaçış olarak sarıldığım ve öğrenciliğimde geçim derdiyle profesyonelleşen çizerlik; sendika dergileri, mizah dergileri haber dergileri, gazeteler derken profesyonel mesleğim olup kaldı. Genetik okumamın faydasını da askerde gördüm...
En uzun süre ki, on yıl Hürriyet'te çizdim.
Derken çizerlikte son durak, kuruluşundan itibaren içerisinde bulunmakla ne iyi etmişim
diye düşündüğüm VATAN Gazetesi oldu.
Bu iş hayatım.
Bu da aşk hayatım...
Yıllaaar önce "Aysel" adında bir çocukluk aşkım vardı. O sağda solda hala "sadece arkadaşız ve düzeyli bir birlikteliğimiz var" deyip dursa da evliyiz ve iki çocuğumuz var.
Cansel’in adını abisi Can koydu. O zaman Can 10 yaşındaydı. Aradan
sekiz yıl geçtiğine göre:
a) Cansel şimdi kaç yaşındadır? b) Can’ın yaşı kaçtır? c) İkisinin
yaşlarının toplamı kaçtır?!.. Hayatımın sırrı, yetmiş yaşındaki annem’in hala nasıl olup da doğal sayılar kümesindeki ekisiz elemanı, pisagor teoremini hatta diksirminantın formülünü unutmamış olmasıydı. Bu sırrı cansel'in evödevlerini yaparken verdiğim kısa aralarda düşünme fırsatı bularak çözdüm... Annem bu veletlerden yedi tane okutmuştu.. Sayı doğrusunu hayatınız boyunca tekrarladığınızı
düşünsenize...